Z IBJ-u na ulicę

Józef Kosacki, naukowiec przez wiele lat pracujący w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku, będzie miał swoją ulicę w Wólce Mlądzkiej. Tak zdecydowała rada miasta podczas sesji 30 września.

ALEKSANDRA CZAJKOWSKA

Mine detector (Polish) Mark I konstrukcji Józefa Kosackiego we Francji w 1944 roku

Mine detector (Polish) Mark I konstrukcji Józefa Kosackiego we Francji w 1944 roku

Miejscy urzędnicy wymyślili dla gruntowej drogi odchodzącej od ul. Żeromskiego w Wólce Mlądzkiej kilka nazw. Ulica mogła nazywać się: Akacjowa, Anyżkowa, Badylarska, Ekologiczna, Jeżowa, Jesiennych liści lub Kocia. Na komisji spraw społecznych, zdrowia i porządku publicznego zaproponowali, żeby ostatecznie nadać ulicy nazwę Akacjowa. Jednak na wniosek przewodniczącego rady miasta radni zmienili ulicę Akacjową na Józefa Kosackiego.

– Jest to postać wielka, która przysłużyła się nie tylko Polsce, ale i całemu światu. Nie wszyscy zapewne wiedzą, że Józef Kosacki był związany z Otwockiem, pracował w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku. Wynalazł wykrywacz min, potem zrzekł się patentu i na jego wynalazku opierały się działania większości armii, bo wykrywacz był stosowany podczas II wojny światowej – przypomniał Jarosław Margielski.

Szef rady miasta zaproponował, aby powstały tablice zawierające informacje o postaciach historycznych i osobach związanych z Otwockiem, których imiona noszą miejskie ulice. Miałyby one znajdować się pod tabliczkami z nazwami ulic na początku i końcu drogi. W najbliższym ma okazać się, jaki byłby koszt przygotowania takich tablic.

Józef Stanisław Kosacki

(ur. 21 kwietnia 1909 r. w Łapach, zm. 26 kwietnia 1990 r. w Warszawie) – naukowiec, wynalazca, inżynier, saper, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie podczas II wojny światowej. Wynalazł ręczny wykrywacz min. Po raz pierwszy został on użyty w II bitwie pod El Alamein w 1942 r., gdzie znacznie przyczynił się do zwycięstwa aliantów. Józef Kosacki zrzekł się dobrowolnie patentu na opracowany wynalazek, który później – po pewnych modyfikacjach – stosowany był w wielu armiach aż do lat 90. XX wieku. Od 1956 r. do przejścia na emeryturę (w 1976 r.) pracował w Instytucie Badań Jądrowych (początkowo w Warszawie, następnie w Świerku koło Otwocka) na stanowisku kierownika działu elektroniki. Kierował tam wówczas bardzo nowatorskimi pracami m.in. nad wielokanałowymi analizatorami amplitudy i czasu. Od 1957 roku został jednocześnie powołany na stanowisko kierownika Katedry Urządzeń Łączności Przewodowej Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. W styczniu 1964 r. uchwałą Rady Państwa został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Wojskowej Akademii Technicznej.

 źródło: Wikipedia

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s